lisadanimer

hmm..

2008-03-15T16:03:00.000+02:00

bana hep iyi bir şeyler olacağı söylenirdi, fazla iyimser gelirdi. şimdi ne kadar süreceğini bilmesem de gerçekten iyi bir şeyler oldu. böylece ben de hayatımda şimdiye kadar yaptığım en iyi işi yaptım bugün. daha iyisini de yapmaya devam edeceğim. kendimi artık biraz olsun daha iyi hissediyorum.

bu arada hesaplamalarıma devam ediyorum ama artık farklı amaçlar ve girdilerle - çıktılarla yapıyorum hesaplarımı :)

hesaplahesaplahesala....

2008-02-04T11:53:00.000+02:00

feci şekilde bir hesap insanı oldum. elimde sürekli bir kalem, önümde hesap makinesi.. hesapla da hesapla.. artık rüyalarıma girmeye başladı, o derece yani. mide ağrılarım yine başladı, normal olarak. zaten farklı bir şey beklemiyordum ama bu sefer daha erken müdahele ile ilaç kullanmaya başladım ama nereye kadar böyle olacak bilmiyorum. yani, midem ağrıyınca ilaç içicem, ilaç bitince mide ağrım da geçecek ama sonra yine bir şeyler olacak, illa ki olacak ve benim midem tekrar ağrıyacak. hoop.. dön başa.
bakalım bir kazanan olacak mı...

nefret

2007-09-12T17:45:00.000+03:00

genelde sıcakkanlı bir insan olduğumu söylerler. oysa ben insanlardan nefret ediyorum. hmm.. yanlış bir tabir oldu aslında. ben insan olamamışlardan nefret ediyorum.

otobüslerde yanında oturana aldırmadan bacaklarını 180 derece açarak oturan ayılardan
sokaklarda hayvan gibi yürüyen denyolardan
her şeyi yapma hakkına sahip olduklarını sanan iğrenç teyzelerden
asansörde sigara içen öküzlerden
bir sürü insan sıra beklerken sanki onlar hiç yokmuş gibi direkt vezneye dalan dallamalardan
kimi ne kadar rahatsız edebileceğini düşünmeden bağıra çağıra konuşanlardan, anıranlardan

birazcık medenileşememiş herkesten, her yerde kendini haklı sanan, karşısındakine saygı göstermeyen herkesten nefret ediyorum.

bazen yaşadığım yalıtılmış ortamdan dışarıya bir adım bile atmak istemiyorum, gerçek olanı görmek istemiyorum. bir fanusa kapatsınlar beni, orada yaşayayım. of, olmaz, klostrofobi var bende.

yeni hayat

2007-08-08T23:57:00.000+03:00

böyle şeyleri saymayı sevmem, hesabını da tutmam zaten ama bu sefer sayasım geldi. yeni evime taşınalı 13 gün olmuş. tam olarak evde yaşıyor olmamı ise annemlerin gidişiyle hesap ediyorum. bu da 6 gün ediyor.

rahat, sakin, sessiz, huzurlu.

bugün bisikletimi de aldım. 1 saate yakın da bir tanışma süreci geçirdik hatta kendisiyle. ben onu sevdim, o da beni sevmiştir umarım.

arkamdaki duvarda gitarım dayalı, koltukta tenis raketim duruyor, koridorda da bisikletim. önümde bilgisayarım, hemen yanında da kitaplıklarım, kitaplarım... ben bunların keyfini çıkarmayayım da ne yapayım?

bas gitar

2007-07-09T16:34:00.000+03:00

bu aralar akıl sağlığımı koruyabilmemi sağlayan böyle bir şey. iyi ki almışım. bir gün çalışmasam parmaklarımdaki kabuklaşma yumuşamaya başlıyor. yumuşamasınlar diye her gün çalışıyorum. hiç sıkılmadan iki saat boyunca sadece egzersizlerle zaman geçirebiliyorum. sonra bir sürü dizi izliyorum (çok gerekliymiş gibi), kitap okuyorum (bu gerekiyor). birkaç metrekare içine sıkıştırdığım hayatımdan sıkılmamayı başarabiliyorum. evet, bunun için bana madalya takmayacaklar ama yapabileceğim daha iyi şeyler yok. şu anda olsun diye gebermiyorum da.. o zaman; sorun yok.

güneşli bir gündü....

2007-04-25T21:31:00.001+03:00

2007, 25 mart günü. izmir'de bostanlı sahili.
havanın artık soğumamak üzere ısınmaya başladığı günlerden biri.
huzur ve salak bir mutluluk vardı. fotoğraf çekiliyor diye değil, gökyüzünü izliyorum diye.
toprak insanın elektriğini alır, stresini azaltır denir, ondan belki de.
çimlere dokunabiliyorum, altıma serdiğim montum toprak-çim karışımı bir kokuya bulandı diye.

hayata uyanmak

2007-04-16T23:14:00.000+03:00

hayatta bazı şeylere geç kalmış olmak, başka şeylere erken uyanmış olmak anlamına gelebiliyor. ileri derecede denyo olmayanlar için geçerli tabii bu.

her şeye yetişmenin pek imkanı yok maalesef. çok üstün kapasiteli biri değilsen yok. ya onu yapmışsındır ya bunu. ya çok kitap okumuşsundur ya çok oyun oynamışsındır mesela. ya çok bisiklete binmişsindir ya derslerine çok çalışmıştır. tamamen temsili örnekler aslında bunlar.

80lerde çocuğunu tırsarak yetiştiren anne-babanın kızı değilim ama yine de hiçbir şey anlatılmadığı için kızıyorum bazen. bir şeylere yetişmeye çalışırken sadece kendi çabamla, kendi halime bırakılmış olmaya kızıyorum. kimse yapmaya çalıştığım şeyi görüp de elimden tutmadı diye kızıyorum. tek derdimiz "okul" olduğu için, her şeyden önce o geldiği için kızıyorum. oysa ki gidip en iyi okulda okusan da hayata uyanmak daha çooook uzaklardaysa hiçbir işe yaramazsın. faydan kısa bir süreliğine kendine ve yakın çevrene; dünyaya ışık saçamazsın.

bazılarının umrunda değil. gelmiş, altı üstü 60-70 sene burda, sonrası onu ilgilendirmez. en rahat nasıl olacaksa öyle olsun. içimden onlara "insan" demek gelmez.

çok değil, biraz düşünmek gerekiyor. ne işe yaradığını bilmek gerekiyor. en önemlisi bir işe yaramayı istemek gerekiyor. bir işe yaramak, daha iyi şartlarda yaşamak istemeyen, kendisinden sonra gelecek olanlara elinden gelenin en iyisini bırakmak istemeyen parazitten başka bir şey değildir.

çok şey istemiyorum. biraz duyarlılık, biraz geç kalmamış tepki. ben süper zeki olmadan bazı şeyleri düşünebiliyorsam bir çok insan da aynısını yapabilir.

iyi ki dogdum!

2006-11-24T14:42:00.000+02:00

25 oldum. bildiğin, "çeyrek asır" dendiğinde ima edilen sayı var ya, o işte. böyle söyleyince korkutucu oluyor, düşününce ne kadar çok şey oldu diyorum ama o kadar hızlı olmuş gibi geliyor ki, yarın da "aaa.. öldüm lan!" diyeceğim sanki :)

son yıllarda hiç doğum günü kutlamazdım. ben kutlamazdım ama benim yerime, beni de aralarına dahil ederek kutlayan arkadaşlarım olurdu :) izmir'e geldim geleli ilk kez istanbul'u, orada bıraktığım arkadaşlarımı bu kadar çok özledim. tam anlamıyla "25 yılda bir" doğum günü kutlayasım geldi, etrafımda kimse yok. 4 kişi oluruz diyordum, biri izmir'de değil, biri hasta. zeynep'le birbirimize kaldık yine derken zeynep'in bir sürü çeviri işi çıktı yarına yetiştirmesi gereken. oysa ben dışarı çıkmak istiyordum. istanbul'da olsaydım birlikte çıkıp bir şeyler yapabileceğim arkadaşlarım olurdu yanımda. onları düşününce burada çevremde olan ve daha "arkadaşım" diyemediğim insanlarla bir şeyler yapmayı hiç istemiyorum.

iyi ki doğdum!

ben geldim!

2006-08-06T13:57:00.000+03:00

bir haftalık gezi canımızı çıkarmaya fazlasıyla yetti. tatil değildi zaten, adı üzerinde ya; gezi. sürekli geziyorsun. burdan orayaa.. ordan burayaa.. tabanlar yanana kadar. yine de tüm yorgunluğa değiyor. uçak slovenya'ya indi, roma'ya kadar 11 saatlik yolumuz var dediler. oha dedik tabii, biz floransa'ya kadar gideceğimizi, onun da 5 saatlik bir yol olduğunu sanıyorduk. neyse, o saatten sonra "yok ben gitmiyorum" denemeyeceği için bindik otobüse.. 50 kişi. otoban üzerinde "autogrill" denen yerler var sıkça, molalarda onlarda durduk hep. bu ilk durduğumuz yerden. ellerimizde çikolatalı muffinlerle...

ilk gün yolda geçince gece otelde yataklara saldırdık. ertesi gün erkenden kahvaltı edip yollara döküldük. kahvaltı dediğim.. anlatılamayacak bir şey. yani aslında anlatılacak bir şey yok ortada. adamlar "kahvaltı"nın ne demek olduğunu bilmiyorlar. neyse...

bunlar vatikan'ın kutsal koruyucu şövalyeleri. yanlış hatırlamıyorsam isviçreliler. hala michelangelo'nun tasarladığı kıyafetleri giyiyorlar. süper abiler!

bu da bizde "aşk çeşmesi" diye bilinen trevi çeşmesi. ikişer tane bozuk para atmak gerekiyormuş dilek tutarken. çok ilginç ve güzel olan bir şey; dar, ana cadde olmayan sokaklarda yürürken bir köşeyi dönmenizle bir anda karşınıza bilmem kaç yüzyıllık bir yapı çıkabiliyor. hayranlık ve şaşkınlıkla izliyorsunuz karşınıza çıkanı.

vee.. pantheon! artık tabanlarımız yürümekten ve sıcaktan yanıyorken bile yılmadan ablamı sürükleye sürükleye, elimdeki haritayı bir o yana bir bu yana çevirerek ara sokaklardan geçerek ulaştığımızda heyecanla bakakaldığım yapı, hiçbir şey olmasa bile tüm yorgunluğumu tek başına yok edebilecek bir tapınak.

gün sonunda grupla buluşmak için beklediğimi yer; ispanyol merdivenleri.

bundan sonrasını hızlı geçiyorum, zaten en çarpıcı, yorucu günümüz roma'daki ilk günümüzdü.

sonraki gün napoli'ye ve pompei'ye gittik. roma'da bir gece daha kalıp floransa'ya geçtik. floransa turlamasından sonraki gün pisa ve siena turumuz oldu. siena'nın sokakları muhteşemdi ama burada palio festivalinin yapıldığı campo meydanını görüyoruz çünkü şehrin her yeri ayrı bir güzel. şaraplarımızı da buradan yüklendik.

toscana bölgesi'nen çıkıp venedik'e geçtik. son ki günümüz orada geçti. girmedik sokak bırakmadık dersem yalan olur tabii. o kadar kalabalık ve karışık bir şehir ki.. tabii ayak basılan sokakları kalabalık olan. gerçi kanallar da pek tenha değildi. gezi sırasında tanıştığımız bizim gibi kızkardeş olan iki arkadaşla gondol keyfimizi de yaptık.

son gün tabii rehberimiz (sağdaki) ve otobüs şöförümüzle (soldaki) fotoğraf çekilmeden olmaz. hem de san marco meydanı'nda..

ljubljana'ya dönüş, istanbul'a biraz daha yaklaşma.. otobüse de o kadar çok alıştık ki artık son gün gittiğimiz 10 saatlik yolu hissetmedik bile. böyle sırıta sırıta ayrıldık italya'dan..

maske

2006-07-25T15:26:00.000+03:00

şu anda evi toparlayıp, temizleyip, odamı yerleştirmek varken ben oturmuş çizim yapıyorum. harcadığım emeğe değmeyecek olan çizimlerin sayısında rekora koşuyorum. oysa bir yandan da toplamam gereken bir valizim, gideceğim gezi için yapmam gereken araştırmalar var. sap gibi gidip geleceğim bu halde... oysa benim bunlardan takıp ortalıkta dolaşasım var.